ในขณะที่โลกเดินทางไปข้างหน้าตลอดเวลา คนบางกลุ่มกลับถูกหลงลืมและถูกทิ้งไว้ข้างหลังภายใต้ความเป็นอื่น ความเป็นคนชายขอบในสังคม
บทความที่เผยแพร่บนเว็บไซต์นี้ได้ปรับแก้เฉพาะการสะกดคำ ไวยากรณ์ และการวรรคตอน ตลอดจนลบข้อความที่ซ้ำกันออกเท่านั้น ไม่ได้ปรับแก้เนื้อหาและใจความของบทความดั้งเดิมแต่อย่างใด
ในขณะที่โลกเดินทางไปข้างหน้าตลอดเวลา คนบางกลุ่มกลับถูกหลงลืมและถูกทิ้งไว้ข้างหลังภายใต้ความเป็นอื่น ความเป็นคนชายขอบในสังคม บทความนี้จะชวนทุกคนมามองผู้คนในสังคมที่อยู่รอบตัว และสำรวจตัวเองว่าเราได้หลงลืมผู้คนเหล่านี้ไปหรือเปล่า
คนพิการ
หากพูดถึงความสะดวกสบาย ไม่ว่าใครก็ต้องการ คนพิการก็ต้องการสิ่งอำนวยความสะดวกในการใช้ชีวิตเช่นกัน
ลองมองไปที่สิ่งก่อสร้างรอบตัวเรา ถนน ทางเท้า ทางลาด หรืออย่างการเดินทางไปไหนมาไหน แล้วลองจินตนาการว่าหากเราเป็นคนพิการที่ต้องเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง เราจะลำบากขนาดไหนเมื่อเจอกับการออกแบบที่ไม่ได้อำนวยความสะดวกแก่เราเสียเลย รถเมล์ที่ไม่มีทางขึ้นสำหรับคนพิการ พื้นถนนที่ปูกี่รอบก็ปูไม่เรียบ เบรลล์บล็อกหรือทางเดินสำหรับคนตาบอดที่ปูแล้วเดินไม่ได้จริง การไปยังสถานที่ที่มีแต่บันได ไม่มีทางลาด ฯลฯ
หากนี่เป็นเพียงอุปสรรคเดียวที่พวกเขาต้องเผชิญ แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว...
คนพ้นโทษ
นี่ รู้หรือเปล่า ไอ้คนนี้มันเพิ่งออกจากคุกมา อย่าไปยุ่งกับมันเลยดีกว่า
ออกจากคุกมาได้ไม่นาน เดี๋ยวก็กลับเข้าไปใหม่อีก เชื่อสิ
เชื่อว่าคนส่วนใหญ่คงไม่มีใครไม่อยากได้รับการยอมรับจากสังคม เช่นเดียวกับผู้ที่พ้นโทษออกมาจากเรือนจำที่ต้องการการยอมรับจากสังคมอีกครั้งหนึ่ง
ทว่าการเผชิญหน้ากับการถูกสังคมประณาม มีอคติ และการผลักออกจากสังคมหลังออกจากเรือนจำยิ่งเป็นตัวการที่ทำให้บุคคลเหล่านี้รู้สึกแปลกแยกไปจากสังคม ไร้ค่า และกลายเป็นคนชายขอบที่สังคมไม่ต้องการในที่สุด
การมีความผิดติดตัวและถูกนำตัวย้ายไปอยู่ในโลกอีกใบหนึ่งที่เรียกว่า "เรือนจำ" คงไม่ต่างอะไรกับการมีชนักติดตัวตลอดเวลา มิหนำซ้ำในหลายๆ ครั้ง ชนักที่ว่าก็ได้กลายมาเป็นฝันร้ายที่คอยหลอกหลอนพวกเขา
สำหรับพวกเขาแล้ว คงไม่มีอะไรที่พวกเขาต้องการมากไปกว่าการยอมรับจากสังคม...
คนไร้สัญชาติ
คุณจะรู้สึกอย่างไร หากคุณไม่ได้รับสิทธิ์บางอย่างที่สำคัญต่อตัวคุณเนื่องจากคุณเป็นบุคคลไร้สัญชาติ...
เด็กเก่ง มีความสามารถ แต่ไม่สามารถเดินทางไปแข่งขันที่ต่างประเทศได้เนื่องจากไร้สัญชาติ" เราคงได้เห็นพาดหัวข่าวทำนองนี้หลายคร้ังแล้ว ไม่นานหลังจากที่ข่าวแพร่กระจายออกไป ผู้คนก็เริ่มให้ความสนใจมากขึ้น และท้ายที่สุดแล้วข่าวนี้ก็จะเงียบหายเข้าไปในกลีบเมฆราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
นอกจากนั้นแล้ว การไม่ได้รับสิทธิขั้นพื้นฐานอย่างสิทธิด้านสาธารณสุข การเข้าถึงการรักษาพยาบาลอย่างครอบคลุม สวัสดิการในการทำงาน การได้รับการศึกษา ฯลฯ นั่นยิ่งทำให้ชีวิตของพวกเขาลำบากขึ้นไปอีก
แม้ว่าปัญหาการเป็นคนไร้สัญชาตินั้นจะไม่สามารถแก้ไขได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว แต่การมีสัญชาติบนบัตรประชาชนหรือเอกสารราชการถือเป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คนไร้สัญชาติต่างเฝ้ารอคอยให้วันนั้นของตัวเองมาถึง เพื่อที่พวกเขาจะสามารถใช้สิทธิ์ในสิ่งที่พวกเขาพึงได้รับ...
ตัวอย่างข้างต้นนี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งที่คนเหล่านี้ต้องเผชิญ ยังมีอีกหลายสิ่งที่คนเหล่านี้ต้องใช้ชีวิตไปกับมัน และแน่นอนว่าสิ่งที่ทุกคนต้องการเหมือนกันนั่นก็คือความเข้าใจในตัวตนของเขาและการปฏิบัติต่อเขาเช่นคนปกติ หวังว่าบทความนี้จะช่วยขยายมุมมองที่มีต่อคนในสังคมที่เราอาจหลงลืมไปไม่มากก็น้อย
รายการอ้างอิง
กัญศจี วงศาวัฒนากุล. ชีวิตหลังออกจากคุก กับภาพหลอนในใจ "แผลเป็นชีวิต" ที่รอวันจาง. เข้าถึงเมื่อ 23 กรกฎาคม 2561. เข้าถึงได้จาก https://www.workpointtoday.com/ชีวิตหลังออกจากคุก-กับ-2
คชรักษ์ แก้วสุราช. ทำไมคนพิการจึงกลายเป็น 'คนอื่น'. เข้าถึงเมื่อ 22 กรกฎาคม 2561. เข้าถึงได้จาก https://thisable.me/content/2017/03/78
ณิชากร ศรีเพชรดี. เพราะความสงสาร จึงสร้างความเป็นอื่น. เข้าถึงเมื่อ 22 กรกฎาคม 2561. เข้าถึงได้จาก https://waymagazine.org/saowalak/
อภิรดา มีเดช. คนไร้รัฐ ไร้สัญชาติ ชีวิตที่ไร้หลักประกัน. เข้าถึงเมื่อ 23 กรกฎาคม 2561. เข้าถึงได้จาก https://waymagazine.org/stateless/
บทความเพิ่มเติมจาก FA-AKSORN JOURNAL
Poramet Aiemsa-ard
Poramet Aiemsa-ard
